اتوكلاوهای بتن های سبك به عنوان مخازن تحت فشار و حجیم نقش تسریع کننده درعمل آوری در بتن های معمولی و سنگین و به عنوان ایجاد كننده رنگ روشن و كاهش دهنده انقباض ناشی از خشك شدگی شناخته شده است. متداولترین كاربرد اتوكلاوینگ در صنعت بتن های سبك به عنوان یك فرآیند پرهزینه از اهمیت زیادی برخوردار است. بتن های هوادار اتوکلاو شده با به كارگیری مصالح با وزن معمول و با استفاده از عامل حباب ساز به سبكی می رسند.
اتوكلاوینگ به عنوان یك روش صنعتی برای تولید با ظرفیت بالا و برطرف كننده نقص اساسی انقباض ناشی از خشك شدن بتن سبک مورد توجه است. بخار اشباع با فشار 13-12 بار و حجم میانگین 100 متر مكعب برای هر اتوكلاو انرژی عظیمی است كه مدیریت تولید ، انتقال و مصرف آن می تواند باعث بهینه شدن محصول تولید شده باشد. اتوكلاوینگ در صنعت ساختمان بیش از یكصد سال است كه به عنوان موثرترین روش صنعتی برای ایجاد سریع و ارزان فازهای CSH در بافت قطعات بتنی، سرامیكی، بلوک سبک سیمانی شناخته شده است.
فرآیند هیدرو ترمال تشكیل پیوند های CSH تحت فشار بخار
در شكل مواد اولیه اصلی و تشكیل فازهای هیدروترمال اصلی در سیستم سه تایی H2O و SiO2 و CaO و همچنین موقعیت فرمولاسیون بتن سبك قبل از عمل آوری نشان داده شده است. بیست تركیب فازی كه همگی شامل تركیب سه تایی فوق هستند می توانند در داخل این دیاگرام قرار گیرند.
در میان تمام این پیوندها C-S-H ( مونو سیلیكات كلسیم هیدراته ) و توبرموریت ( Tobermorite ) بیشترین تاثیر را در خواص كیفی بتن سبك هوادار یا AAC دارند. ایجاد مقاومت با اضافه شدن حجم سیلیكات كلسیم هیدراته و همزمان افزایش تولید میكروپورهای (ریز تخلخل ها كمتر از nm 100 ) صورت می پذیرد. ادامه اتوكلاوینگ باعث تولید فازهای مهم ژیرولیت (Gyrolit) و گزونتولیت ( Xontolit) و در نتیجه كم شدن مقاومت فشاری می شود. به تجربه ثابت شده است كه زمان اتوكلاوینگ بهینه به كیفیت مواد اولیه و میزان خلوص SiO2 در مواد سیلیسی و CaO در آهك و سیمان مرتبط است.
